Page 8 - Stuij Familiemagazine november 1998

Stuij Familie Magazine

HET SLIEDRECHTS DIALECT

SUNTEREKLAOS

Toe 'k in de Maarwestreek las dat op 13 november de Suntereklaos al weer in Slierecht an zou
komme hè 'k dat stuksie 's goed naegeleze. En wà me nou opviel was, dat ie op host aale
plekke, waer veul winkeltjies benne, mot stoppe. Nou is d'n Goedhaailige Man, zôas wij 'm
vroeger noemde, netuurlijk al 'n daechie ouwer. De gebreke komme met de jaere en
warschijnlijk is tie wat zwak op z'n waoter. Zôdoende zal die nogal 's meer as 'n ander naer d'n
aoi motte. Mor ik kà me d'r nie an onttrekke, dat aal dat oponthoud toch ok wel 'n bietjie te

maoke hèt met de deur de winkeliers opgebrochte centjies. As dan laeter ok nog 's
de Raobobank gefielesteerd mò worde, dan weet 'k aaigelijk wel zeker waer de
Suntereklaos aal dat geld vandaen haolt om aal die kedoochies
van te kôôpe!

In de zak
Laeter zat 'k 'r nog 's over nae te denke, hoe de Suntereklaos 't
in vroeger tij-je rond kreeg met de cente. 't Zal voor die tijd ok
wel 'n lief centjie gekost hebbe, mor meschie wier d'r toen ok wel 'n
suikeroompie gevonge. D'n intocht was al met hêêl wat minder bombaorie opgezet. Op 'n
fotoochie van êên van die boeksies và meneer ter Laok is 't nog hêêl goed te zien; êên
rijtuichie met daerin de Suntereklaos, bijgestaon deur mor êên Zwarte Piet. Met 't paerdespan
gong die de Slierechse schole langs. Wat 'n druk daechie mot dat toch wel gewist zijn. Op
school wazzie al daege van te vore harstikke zenewachtig. De Zwarte Piet had ommers 'n jute
zak bij 'm en onze juffrouw zee heus nog niet, dat 'r gêên kaainder zouwe worde meegenome
naer Spanje. Een bietjie zat-jie toch wel i je rats, as de Suntereklaos de school binnestapte.
Aale klaaintjies zatte verzaomeld in êên lekaol te wachte en vermaokte d'r aaige met 't zinge
van 'n hôôp suntereklaosversies, waervan 't leste aaltijd was: "Suntreklaosie kom mor binne
met ie knecht."
As d'n ouwe baos dan op z'n versierde stoel zat en ons toesprak, verbaosde hij je deurdat ie
zôôvel wis van aale streke, die we de afgelôôpe tijd hadde uitgehaold. Een paor kaainder
mogge effies bij 'm komme. Mêêstal, zô besefte 'k laeter pas, de moeilijkste en de braofste van
de klas. Ze krege aalemael 'n woordjie, 'n handjievol peperneute en mogge dan weer naer d'r
plaets trug. Tussedeur zonge we nog anderande
suntereklaosversies en 't leste was aaltijd: "Dag
Sunterklaosie". Piet deelde de kedoochies uit en
strooide nog wat zoetighaaid.
Daernae gong die z'n baos achternae,
op weg naer de volgende school. As
'k effe laeter weer in m'n aaige
lekaol trug was en m'n paksie
opegemaokt had, mos 'k nog
effentjies trugdenke an die jute zak.
Gelukkig was t'r niemand meegenome, zôdat
die angst naarges voor nôôdig gewist was.

November 1998 7