Page 28 - Stuij Familiemagazine november 1998

Stuij Familie Magazine

FRED STUIJ AMBTENAAR VAN DE BURGERLIJKE STAND

In september jl. ben ik – Fred Stuij - benoemd en beëdigd als buitengewoon ambtenaar van de
Burgerlijke Stand in Sliedrecht. De eerste huwelijken zijn door mij reeds voltrokken. Enkele
jaren geleden werd ik al aangetrokken tot dit ambt dat ik naast een drukke baan als een zin-
volle bezigheid zie. In Sliedrecht ben ik zoals u weet als voorzitter van de oudheidkundige
vereniging actief. Daarnaast ben ik voorzitter van Historisch Overleg Alblasserwaard &
Vijfheerenlanden. Tot slot maak onderdeel uit van het bestuur van de Stichting het

Sliedrechts Museum

Het moment van de waarheid
Mijn eerste huwelijk heb ik op 18 september jl, gesloten. Dat
was best even wennen zo voor de eerste keer in een toga en met
een bef om in een overvolle trouwzaal. Ik had me goed
voorbereid door onder andere bij het bruidspaar op bezoek te
gaan. Wat is dat leuk zeg. Vervolgens is het een boeiende
bezigheid om een passende toespraak te maken.

Ruim op tijd
Omdat ik niets aan het toeval wilde overlaten was ik ruim 30
minuten voor dat het bruidspaar zou arriveren in de Bode-kamer.
Enkel er was in geen velden of wegen een bode te bespeuren.
Ook zag ik de toga niet op de vertrouwde plaats hangen. Geen probleem dacht ik, de bode zal
zo wel komen. Onwennig deed ik alvast de bef om en zat ik daar geduldig te wachten.

Dat is schrikken
De schrik sloeg mij om het hart toen ik vijf minuten later - dus twintig minuten te vroeg - de
bus met bruidsstoet voor het raadhuis zag stoppen. Met bef ging ik snel op zoek naar een
levend wezen in het raadhuis. Het was natuurlijk net lunchtijd. Gelukkig zag ik iemand en
die zou voor mij wel even op zoek gaan naar de bode en de toga. "Zet jij maar vast het
carillon aan" zei deze persoon. Lieve help dacht ik bij mezelf waar zit in vredesnaam de knop
van het carillon?

Een goed bedoelde poging
In de bodekamer zag ik enkele knoppen en ik dacht "niet geschoten is altijd mis". Dus
proberen maar. Helemaal mis ging het. In plaats van de melodie "daar komt de bruid" te
spelen, begon het carillon continue te slaan. En er kwam geen einde aan. Het leek wel een
noodklok. Stoppen dat ging ook niet meer. Het hele spul was van de leg. Wel stonden er
ineens drie bodes voor mijn neus die er voor zorgden dat het carillon het zwijgen werd
opgelegd. Snel de toga aan en het bruidspaar ontvangen.

Toch eer van mijn werk
Omdat ik in het Sliedrechtse geen onbekende ben, kreeg ik van de vele bezoekers allerlei
leuke opmerkingen. Dat doet je goed. De toespraak werd een succes en het huwelijk goed
gesloten. De ambtenaar van de afdeling burgerzaken die er bij deze eerste keer bij was,
toonde zich zeer tevreden met mijn eerste ambtelijke optreden.

November 1998 27