Page 10 - Sliedrecht 1949-1945

Hel
I.K.O.-werk
Is het eigenlijk niet overbodig in dit herinneringsblad van den prangenden nood. Kinderen het lang ont-
nog een artikel te wijden aan het LK.O.? Men zal
mij toevoegen: "Ik weet het ook wel; zwijg gij stil."
Nochtans willen wij uit waardeering en groote dank-
baarheid voor het vele goede dat het "LK.O." heeft
verricht ten bate van Sliedrechts burgerij niet na-
laten deze nuttige organisatie een woord van op-
rechten dank toe te brengen.
We zijn er ten volle van overtuigd de hartelijke
instemming van alle Sliedrechtenaren te oogsten.
Het woord "LK.O." wil zeggen: "Interkerkelijk
Overleg" en duidt de samenwerking aan der diaco,
nieën van de Hervormde, de Gereformeerde en
Christelijk Gereformeerde Kerk te dezer plaatse. De
Kerk heeft haar roeping, haar van Godswege opge-
legd, verstaan, alles te doen, wat in haar vermogen
is om in deze tijden van honger en kommer den
grooten nood te lenigen. Zij stelt zich daarbij op het
standpunt "alles voor allen" van welke gezindte
onze burgers ook zijn. Zij zijn allen inwoners van ons
goede Sliedrecht, dorpsgenooten in gezamenlijke
zorgen en moeiten. De Kerk, hier in haar eenheid
sterk, 'is wars van alle kerkisme op dit sociale ter-
rein. Op bescheiden voet begonnen, groeide het
"LK.O." als een wonderboom. Hoe hooger de nood
steeg, hoe krachtiger zijn actie werd. En met goed
succes.
Het lust mij niet hier namen te noemen van hen,
die hun tijd en gaven belangeloos ten dienste van
het "I.K.O." stelden, ergo voor hun medeburgers. Het
zou niet in hun geest zijn wanneer de loftrompet
gestoken werd te hunner eer. Slechts één uitzon-
dering: "De kleine man", niet luisterend naar den
naam van "Toon", maar naar dien van "Gert".
Intusschen groeide het I.K.O. nog staag in tal en
last. Naast het Bestuur, de Irikoopcommlssie, de
Werkcommissie, vooral niet te vergeten het Dames-
comité en de Medewerkers, werd het een heele schare
van ongeveer zeventig personen.
Wat hebben die samen een werk verzet!
Een enkele Illustratie r De Inkoopcommissie heeft
honderdtallen, neen duizendtallen 'mudden aardappe-
len, tarwe en andere granen ingekocht, soms met
gevaar voor eigen leven.
Hulde aan deze mannen!
Al spoedig moest naar een grootere behuizing dan
C 101 worden uitgezien en werd in het C.J.M.V.-
gebouw een schitterend verblijf gevonden, waarin het.
LK.O. tot volle ontplooiing kwam.
Wat mij trof bij het LK.O. ? De heerlijke eensgezmd,
heid, de uitnemende samenwerking, de jovialiteit
tusschen allen. Er zijn ook "hooge oomes" met de
8
oranjeband om den arm. In de lagere regionen
draagt men maar een wit, simpel, I.K.O.-bandje.
Maar wat zou dat? Zijn niet allen bezield door het-
zelfde ideaal? Allen één in geest en streven! Leniging
beerde voedsel verschaffen, zieken de heerlijke
,,I.K.O.-pap" en melk en eieren bezorgen. Aan allen
zonder onderscheid brood, vleesch in blik, biscuits
en alles wat de hongerige magen kan tevreden
stellen. uitreiken!
Een paar cijfers? Zij spreken duidelijke taal. In de
maand Mei werden verstrekt (afgerond op honderd-
tallen) 8700 pond bloem, 5700 pond peulvruchten,
83.300 klaargemaakte boterhammen, waarvan alleen
op één Zondagmorgen 30.000, waardoor deze dag
voor velen een dubbele feestdag werd.
Voorts 7000 kilo aardappelen, 2700 liter pap,
10.600 liter soep, waaronder 'begrepen die van Queens
Messengers Convoy. Hierbij een woord van eerbiedige
hulde en dank aan Engelands sympathieke Koningin.
In onze gedachten rijst nu op het kleurige, fleurige,
kinderfestijn op Zaterdag 19 Mei.
Ook nog 8400 brooden à 8 ons, 8900 ons biscuits
en 14.800 blikjes soep. Tenslotte 3400 reepen choco-
lade en enkele diversen!
En dus. Lang leve het "LK.O." Neen, dat is niet de
leus. Uit den nood geboren, zal elke I.K.O.-man en
elk LK.O.-meisje den dag zegenen, waarop het
I.K.O. overbodig zal zijn, wanneer het voedselpro-
bleem ten volle is opgelost.
Alles heeft zijn bestemden tijd. Er is een tijd van
oorlog geweest en van honger en het LK.O. arbeidde,
als het moest, dag en nacht.
Nu is het een tijd van vrede en hopelijk weldra een
tijd van bescheiden welvaart
Mogelijk, dat het LK.O. zijn bemoeienissen in een
andere richting voortzet. Wie weet? Doch hoe het
zij: Als het I.K.O. eenmaal niet meer zijn zal, dan
toch: "Lang leve het LK.O:", maar dan in onze
herinnering, in onze nagedachtenis.
Wanneer na vele jaren dit gedenkschrift nog eens
wordt nageslagen, zullen stellig tal van gedachten
weer naar boven komen, beelden uit het verleden
zullen verrijzen van honger en kommer, van koude
en gebrek. Moge dan ook de herinnering aan het
LK.O. weer verlevendigd worden als aan een instantie
die voor Sliedrechts ingezetenen, in tijden van diepe
bekommernis, verzachting van veler nood nastreefde.
Dat was zijn moeilijke, doch heerlijke roeping!