Page 26 - Sliedrecht 1949-1945

uitkijken. Daar was ook de mast aan den Branbant-
schen kant al zichtbaar. Stel je voor, dat ze nou
eens een lichtfakkel oplieten! Dan was je er
gloeiend bij. Want reken maar, dat ze je niet over
den kop zouden zien. Eén van beide kanten zou al-
licht zijn oogen niet dicht hebben. Maar, kalm door-
varen was het eenige. Er door moest je toch. Als
je dat niet wilde, moest je maar thuis blijven!
Dacht je, dat die kerels, die daar ineengedoken aan
je voeten op de buikdenning zaten, ook zoo sikke-
neurig waren geweest, toen zij daar boven de hei-
degronden van de Veluwe uit hun vliegtuigen
moesten springen, of met hun gliders daalden bo-
ven de bosschen en zoeken moesten naar een lan-
dingsplaats in vijandig gebied? Kom, nou niet gaan
mijmeren als een oude vrouw. We moesten die lui
naar Brabant brengen en dat zullen we doen ook!
"Beetje bakboord, Kees! Goed zoo. Recht-zoo-die-
gaat!" Ineens, plotseling, als een schrille kreet ren, die de Nieuwe Merwede kon opleveren. Hol-
van een alarm-sirene klinkt er van den Zuiderwal:
"Halt - Halt - Haaaalt!!!!" tegelijkertijd ver-
gezeld van een snerpende, bliksemende straal vuur
uit een automatisch geweer. De Noorderwal geeft
antwoord. Vuur van beide kanten. De piloten grij-
pen naar de stens, gaan geknield liggen voor en
achterin de boot, zich dekkend achter het dolboord.
De beide gidsen, die aanvankelijk bij toerbeurt
roeiden, gaan nu beiden op de riemen. Geen woord
is er gesproken, alles is in stelling gekomen, pre-
cies zooals volgens de instructies was afgesproken.
Salvo na salvo davert' over het water. Aan den wal
is alarmtoestand; duidelijk is het schreeuwen der
soldaten te verstaan. Kogels sissen fluitend rond
door de lucht. Met een "floep, floep" slaan enkele
rond de boot in het water. Maar de vuurwapenen in
de boot antwoorden niet. Geroeid wordt er als ra-
zenden. Als een pijl schiet de boot over het water,
geholpen door den stroom. Zooveel mogelijk het
midden der rivier houdend, hopen de gidsen bin-
nen den kortst mogelijken tijd buiten de vuurcirkels
te zijn. De salvo's van den wal verminderen, de
tusschenpoozen worden langer. Vermoedelijk heb-
ben de schildwachten slechts een schim ontdekt op
het water en het zekere voor het onzekere nemend
maar botweg vuur gegeven.
Doch in' de boot was men nog niet zeker van de
zaak. De mogelijkheid was niet uitgesloten, dat een
patrouilleboot zou komen opstoomen. Men zou zoo
spoedig mogelijk dekking moeten zoeken onder den
griendwal ter hoogte van de Spieringsluis. Nog
enkele honderden meters en de redding brengende
houtzoom was bereikt. Het zweet droop den roeiers
bij straaltjes van onder de mutsen. Kreunend zwiep-
ten de riemen door het water, buigen onder de
aangewende kracht. Nog steeds werd er geschoten,
maar kogels werden niet meer waargenomen rond
de boot. En eindelijk, eindelijk, na tien minuten, die
wel een eeuw schenen, schoot del boot langs de
grienden aan den Zuiderwal. Hier was de oever on-
begaanbaar voor menschen te voet, althans kon
verwacht worden, dat de moffen zich hier niet zou-
den wagen.
De piloten hadden geen woord, geuit. Zij hadden
wel meer meegemaakt dan zoo'n eenvoudig schiet-
partijtje. Op veiligen afstand van het Gat van de
Spiering schoot de boot enkele minuten langs de
steenen. Nu kwamen de tongen even los. Gedempt
werd het avontuur besproken, De kansen van
alarmeerlng der Duitsche posten beneden-uit werden
overwogen. Want als daar voor controle over dat-
gene, wat over de rivier passeert, lichtfakkels wor-
den gebruikt, was de kans om door te varen ge-
ring en zou men een dag-over moeten schuilen in
grienden en rietgorzen lager-uit, om den volgenden
nacht verder rr:::.::.n.Nadat de rumflesch was
rondgegaan werd besloten, voorloopig maar door
te varen. Men zou wel zien, wat zich voor zou doen.
Erdoor moesten we toch. De stroom had behoorlijke
snelheid en de eerste kilometers kon veilig langs den
Zuiderwal worden gevaren onder dekking van
gorzen en grienden. Nimmer was gebleken, dat in
die rimboe langs dien oever Duitsche posten waren
geplaatst, dus maar weer "Good luck" en "On
Lord's Merc". De lucht bleef dikbewolkt, alles was
gunstig, dus - vooruit maar weer!
De tocht ging verder naar wensch. Toen het Gat
van den Brabander werd gepasseerd ging er èn aan
den Noorderwal èn aan den Zuiderwal bij het Huis
van den Deen een lichtfakkel op. De heele rivier-
breedte was hel verlicht. De bemanning dook ineen
en' zocht dekking achter de dolboorden. De boot
d;reef voort op den stroom. Toen de fakkels doof-
den werd nog enkele oogenblikken gewacht. Niets
gebeurde er. Geen tweede serie fakkels, geen vuur-
geven, waarschijnlijk was men onopgemerkt geble-
ven. Voorwaarts dan maar weer. Met een groote
bocht van den Zuiderwal afgierend ter hoogte van
den Deen, werd dit punt zonder ongelukken ge-
passeerd en daarmee was het grootste gevaar
voorbij. Als men op het punt van samenvloeiïng
van Nieuwe Merwede en Amer geen snelbooten trof,
was de tocht als gelukt te beschouwen.
Zonder wederwaardigheden, die vermeldenswaard
zijn, werd vanaf de punt van de Jac.omien de Amer
overgestoken. De boot ging hevig te keer in de
deining, die vanuit het Hollandsch Diep kwam aan-
rollen, maar dat was niets vergeleken bij de geva-
landsche knuisten trokken wat ze konden aan de
riemen, de boot danste als een veulen in de voor-
jaarswei, maar dat was eerst je ware varensleven.
Varen op een effen plas kon iedereen.
Gekomen onder den Zuiderwal van de Amer koerste
men langs de kust der vrijheid naar het Oosten.
Daar was de groote golfbreker al met den lichtop-
stand op zijn kop. Het ronden van dezen grooten
steenen dam viel niet mee. De stroom rond den
kop was allerhevigst, maar ook die werd overwon-
nen met behulp van een paar stevige Canadeesche
armen op iedere riem extra.
Donker en toch veilig - een heel ander gevoel
gevend dan de oevers van de Merwede - lag aan
stuurboord het bevrijde Brabantsche land.
- "That's the land of liberty, friends!"
er kwam beweging in diepiloten. Zij rekten zich eens
wat uit, begonnen wat luider met elkaar te spre-
ken en het was kennelijk een emotie voor hen, dat
hun leven van maanden-lang-onderduiken en vluch-
ten-van-plaats-tot-plaats thans voorbij was.
Daar doemde de boomgroep bij den ingang van de
haven van Lage Zwaluwe reeds op. Nog even en
de boot scheerde naar binnen tusschen de polder-
kaden.
Vanuit de donkerte bij wat rietschelven klonk een
Hollandsch: "Halt!"
"Ja, goed volk! Wij komen van Sliedrecht!"
- "Kom aan den wal!"
De begroeting was zakelijk-militair. Een N.B.S.-er
stond er in gezelschap van een Gealliëerde., Nadat
met een zaklamp het aankomend gezelschap gemon-
sterd was, werd het, begeleid door de N.B.S.-er.
naar het dorp gebracht.
Na enkele korte formaliteiten bij de Hollanders (de
21