Page 22 - Sliedrecht 1949-1945

drijf gesteld... Een risico was en bleef het. Daar
ging het... op Gods Genade.
De overtocht over de Beneden-Merwede leverde niet
veel moeilijkheden op. Met het lichtgevend kompas
op het dijbeen gegespt was de koers gemakkelijk
te controleeren. Maar nauwelijks aan den overkant
komende en roeiende onder den rietzoom, werd men
het geplof van een motorboot gewaar, Even later
dreef op korten afstand een kleine motor voorbij,
waarschijnlijk een patrouilleboot je van de moffen.
Met ingehouden adem werden acht mannen in span-
ning gehouden. De riemen bleven rusten. Eerst af-
kijken, wat er ging gebeuren. Gelukkig, het hakke-
poffertje ging' verder. Men had niets verdachts op-
gemerkt. De riemen kwamen weer in beweging en
kort daarna werd het toeleidingskanaaltje van de
sluis ingekoerst.
De sluisknecht was reeds op zijn post, gewaar-
schuwd door den verkenner. De sluisdeuren ston-
den reeds open en de boot gleed geluidloos naar
binnen.
"Niks aan de hand, lui," fluisterde de sluisknecht.
"Ginne mof te zien. Ook nie geweest hier."
"Mooi zoo," antwoordde één der gidsen. "Man, jij
bent onbetaalbaar. Ook voor jou zullen we sigaret-
ten meebrengen, daar kun je op rekenen."
Na "goede reis" en "tot kijk" gewisseld te hebben,
schoot de boot even later de andere' deuren weer uit hij als. krijgsgevangene was verpleegd, ontsnapt
en het laatste Hollandsche woord in bezet gebied
was gesproken. Als alles goed mocht verloopen, zou
men over een paar uur de eerste moedertaal weer
hooren uit een Brabantsche mond in een smeuïg
dialect.
Voorzichtig werd verder gevaren. De kade aan
stuurboord werd steeds in de gaten gehouden, im-
mers die wal was begaanbaar. Men wist nooit of
de moffen soms de lucht hadden gekregen van de
crossroute en OP hun hoede waren.
Zonder wederwaardigheden kwam men in de kil en
even naar beneden gaand stak men een kreek in,
die tusschen hooge grienden eenerzijds en een pol-
derkade anderzijds met eenige bochten uitliep op
een steenen overlaat aan den oever van de Nieuwe
Merwede.
Zonder een woord te spreken werd de tocht ge-
maakt. De piloten waren tè getraind om door een
onnoodig gesproken woord de veiligheid van zich
en hun gidsen noodeloos in gevaar te brengen.
Zoevend ging de wind door de hooge griendstruiken.
Dikke wolkgevaarten dreven door het luchtruim.
In den Brabantsehen Biesbosch ging een lichtfak-
kel omhoog...
"Als ze die grappen maar achterwege laten," zei
de eene gids. "Ben je mal," antwoordde zijn mak-
ker, "de moffen langs de rivier zijn te lui om die
dingen te gebruiken. Déze zal wel van de Engel-
sehen zijn aan den Amer."
Het water van de Nieuwe Merwede bleek hooger te
staan dan dat in de kreek zoodat het over den rol
met behoorlijke kracht in de kreek stroomde. Uit
den donkeren griendwal schoot plotseling een cano
naar voren. "Roode," zei de inzittende. "Baret",
antwoordde de oudste der twee gidsen. Het wacht-
woord was gewisseld. De verkenner meldde niets
bijzonders. Geen mof te bespeuren bij den rol, alles 'bij het zomerhuisje op den polder nabij de Otter-
veilig. Wel waren er juist twee booten afgevaren
naar het Zuiden, toen de verkenner aan den bin-
nenkant arriveerde. Hij had de gesprekken duide-
lijk kunnen verstaan. Zeer waarschijnlijk zat in één aan, jongens. Houd je haaks. Kalm blijven en goed
dier booten een gezin met twee kleine kinderen. Zij
hadden twee bundeltjes heel voorzichtig aan de kade
20
neergelegd. Een vrouw was er bij achtergebleven en
twee mannen hadden, met drie anderen uit de
tweede boot, de beide vaartuigen over den rol ge-
trokken. Daarna waren de bundels weer omzichtig
opgenomen en in de boot gevlijd. "Worden ze niet
wakker?" had de vrouw gevraagd. "Neen," ant-
woordde één der mannen, "het slaapdrankje helpt
goed". Waarschijnlijk vluchtelingen voor den
honger!
De piloten werden aan den wal gezet. Eén der
gidsen roeide een eindje terug en daarop full speed
op den rol af. Met een vaart schoof de kop van de
boot op het steenstort van de rol. De aan den wal
staande mannen en de verkenner schoten toe en
met vereende krachten werd de zware roeiboot
stukje voor beetje op den rol getrokken. Na onge-
veer een kwartier zwoegen lag het vaartuig in den
inham die de rivieroever vormde ter hoogte van
den overlaat.
De verkenner nam afscheid en vertrok weer naar
huis. De piloten kwamen weer aan boord en her-
namen hun vaste plaatsen. Nog even werd ge-
pauseerd, alvorens te vertrekken. De laatste con-
signes werden gegeven. Ieder kreeg zijn sector van
de kompasroos toegewezen om doorloopend en in-
gespannen uitkijk te houden naar alles, wat maar
eenigszins verdacht kon lijken.
Jack, een captain van de Canadeesche Airborn
Troops, die uit een Apeldoornsch ziekenhuis, waarin
was, haalde uit zijn zware overjas een groote liters-
veldfles eh met leger-rum en liet die eenmaal rond-
gaan.
"This is for your courage," verduidelijkte hij,
"what's left we'll drink it all in Low Swalows."
Moed hadden de Hollandsche gidsen echter niet
noodig, maar voor den guren nachtwind was zoo'n
slok armyrhum probaat.
Inmiddels was de boot haar tocht begonnen naar
de vijftien kilometer veeder liggende haven van
Lage Zwaluwe, waar een warm bed en een stevig
maal wachtten ...
De riemen bewogen geluidloos in de scheigaten,
waarin zakken gelegd waren, om ieder geluid te
smoren. De wind veroorzaakte echter zooveel dei-
ning in het water, dat het golfgeklots het gebruik
van die zakken welhaast overbodig maakte. De eb-
stroom trok al aardig om de West. Het midden der
rtvier werd opgezocht, want enkele kilometers be-
neden de startplaats bij den rol was de Kop van
het Land, het veer van het Eiland van Dordt naar
den Brabantsehen Biesbosch, Op beide rivieroevers
bij het veer was een Duitsche post geplaatst. Dit
was wel het gevaarlijkste punt van de geheele
route, want men moest precies het midden van de
rivier houden. De piloten waren ook nauw-
keurig geïnstrueerd betreffende de gevaarlijkste
punten, die men voorbij kwam. Ieder zat gespannen
uit te kijken. De oevers waren nauwelijks te onder-
scheiden. Een vage donkere streep aan beide zijden
boven het watervlak duidde ze aan.
De stroom zette aardig door. Daar had je aan
.stuurboord al flauw zichtbaar de groote boomen
sluis. Zoo, nu een beetje naar bakboord, recht-zoo-
die-gaat! En daar aan bakboord doemde reeds het
huis op van de voormalige zalmvisscherij. Nou uit-
kijken hoor, want daar zitten ook moffen. En
warempel, daar zie je al flauw de groote hoog-
spanningsmast aan den Kop! Nou komt het er op