Page 21 - Sliedrecht 1949-1945
P. 21
iloten-crossing zelfgedraaide eigen-teelt tabak, maar het vooruit-
zicht, dat met enkele dagen de crossers weer een
Het was een gezellige boel bij de startplaats. Het cadeautje, bestaande uit echte Engelsche sigaret-
kleine bovenkamertje was geheel gevuld met illegale ten, mee terug zouden brengen, vergoedde veel.
medewerkers (sters), die hun aandeel hadden gele- Het liep tegen tienen, het uur waarop ingescheept
verd bij het aanvoeren door de binnenlanden van de moest worden. Om elf uur was het hoog water en
officieren en manschappen, die in den aanstaanden dan moesten we aan de ,.,rol" zijn bij de Huis-
nacht moesten worden overgebracht naar het be- waard.
vrijde Brabant. De beide Hollandsche crossers gingen zich verklee-
De avond was donker als een Egyptische duisternis. den en staken zich eveneens in hun Gealliëerde
Een dicht bewolkte lucht deed regen verwachten. uniform, die zij uit Brabant hadden meegekregen.
Pracht-weer om te crossen. Dit, om het risico bij een eventueele aanhouding
Dikke gordijnen sloten het kamertje van de buiten- door de Duitschers te verkleinen. Met een van bui-
wereld af, want het clandestien verkregen electri- ten geleerd lesje omtrent de gegevens van een o-e-
sche licht mocht door de omwonenden niet gezien fingeerden Canadeeschen soldaat zouden ze er ,;'el-
worden. Op zachten toon werden gesprekken ge- licht doorzwijnen als krijgsgevangÉmen.
voerd, zoowel in het Hollandsch als in het Engelsch.
De piloten zaten nog te eten. Zij waren in den "Come on, boys," zei de oudste gids, "it's time
vooravond per fiets aangebracht door een jonge to go." Er ontstond nog enkele oogenblikken een
koerierster en dito koerier. Zij hadden vanaf de Lek verward, kluwen van opstaande mannen en vrou-
den tocht door de Alblasserwaard gemaakt, gekleed wen! Handen werden geschud, goede wenschen ge-
in hun officieele uniform, met een blauwe overall uit, afscheid genomen tusschen Canadeezen en
gedekt tegen .al te nieuwsgierige speuroogen van Hollanders en tusschen Sliedrechters onderling!
SD-agenten en actieve "goede" vaderlanders. "Nou, Max, ouwe jongen, houd je goed! Goede
De vreemdelingen waren kennelijk blij, dat zij nu reis!"
eindelijk de tocht door de vijandelijke linies zouden
kunnen wagen. Zij hadden het reeds zoo vaak ge- "Jack, good luck, this night you will be in freedom!"
probeerd, bij Oosterbeek, Wageningen, Tiel, doch "Thanks for all your kindness and hospitality."
steeds was het op een fiasco uitgeloopen. Maar nu "Kalm aan mannen, niet dringen, ik kan je niet
zou het dan eindelijk zoo ver komen, dat zij weer den héélen tijd op mijn schoot houden. Wees maar
terugkeerden naar hun onderdeel, waarvan zij reeds zoet!"
zooveel maanden gescheiden waren geweest. Het
vertrouwen, dat sprak uit de gesprekken der cros- Heel stil schuifelend ging de stoet naar beneden,
sers, gaf hun moed. De onderneming moest slagen. fluisterend de laatste instructies ging de optocht
Hier waren immers Hollandsche mannen, bekend naar het sousterrain, van waar men door een ach-
met het te crossen terrein, meermalen deze onderno- terdeur in den tuin kwam en achter in dien tuin
men hebbend en precies op de hoogte met de Duit- lag de boot te wachten in de Merwede.
sche posten. Het was stikdonker. De overzijde van de rivier was
Het was een gezellige boel, daar op die bovenka- niet te onderscheiden. Er stond een stevige Zuid-
mer. De rook was er om te snijden, weliswaar van wester bries. Vanaf den Singel klonk hondenge-
blaf. Rusteloos sloeg het golfgeklots tegen de stee-
nen. Geluidloos, zonder een woord, stond de groep
mannen aan den waterkant. Voorzichtig werd
daarna een cano te water gelaten. De verkenner,
die voorop moest gaan om aan de sluis en aan den
rol te gaan testen of de moffen wellicht posten
hadden uitgezet, nam plaats in zijn smalle vaartuig.
Hij was gewapend met een moderne Sten en enkele
handgranaten hingen aan zijn koppel, alles prima
Gealliëerd spul. Even later was hij in den donke-
ren nacht verdwenen, overstekend naar de sluis.
Voorzichtig werd de boot nu dicht aan den wal ge-
trokken. Fluisterend volgden de bevelen. Eerst twee
man in de boot om de handbagage aan te pakken.
Diverse rugzakken, regenjassen, voedselvoorraad-
jes, enz. -enz. werden aan boord gereikt. Toen alles
zeer voorzichtig en zonder al te veel geluid ge-
stuwd was, begonnen de mannen één voor één in
te stappen. Ieder werd zijn vaste plaats aangewe-
zen. Twee voor-, twee achterin, twee tusschen de
doften in het midden en de beide gidsen OD de roei-
doften. Fluisterend werden nog afscheidswoorden ge_
wisseld met de achterblijvenden.
"A good trip". - "Goede reis."
Toen werd losgegooid en afgestooten. De tocht be-
gon. God wist alleen of ook ditmaal alles naar
wensch zou verloopen. Een stil gebed om kracht en
kalmte steeg omhoog. De nacht was als uitgekozen
voor een dergelijke onderneming. De Duitsche pos-
ten langs de Nieuwe Merwede zouden goede oogen
moeten hebben om te kunnen onderscheiden, wat
over het water passeerde. Maar men kón nooit we-
ten. Misschien waren inmiddels zoeklichten langs de
oevers geplaatst. Wellicht waren snelbooten in be-
19
